Ode aan de zomer

Groene velden, bloesem in de bomen
Gekoelde rosé op het terras
Vrienden die weer samen komen
Liefde die er tot gisteren nooit was

Hitte – felle zonnestralen
Lange gebruinde benen
Zinderende zomerverhalen
Elkaar kussen en het menen

Lange rokken verruild voor mini
Zweetdruppels langs blote ruggen
Jeugdige schoonheid in bikini
Zwoele avonden en zelfs de muggen

O – dit heerlijke seizoen!
dat ieder mens bekeert tot een dromer
dat elk jaar weer aan verwachtingen zal voldoen
Wie houdt er niet van de zomer?

(c) Poetry Witch

Love hurts

I told you then, I would not love anymore
Cause my faith in real love had already been gone
Now I know, it wasn’t the love I couldn’t give nomore
It was the hurt that comes with it. That, I had already done

And to not hurt you, I would keep my mouth shut
All that, just to make you stay
But in the end it was both our souls I had cut
When I was the one that went away

I know now that it was only hurt that kept us together
Although there was love – of that I’m sure
But not the love we needed, the one that could’ve made things better
It was my love for you that couldn’t take the hurt nomore

(c) Poetry Witch

Romantiek in mijn optiek

Mijn diepste geheimen zijn van jou
Als er geen restricties hoeven te zijn.
Ik nooit uit verplichting zou zeggen, dat ik van je hou
En ik in elk geval mezelf zou zijn.

Romantiek is wanneer jij van mij houdt
En nooit iets terug verwacht van mij.
Je, wanneer ik weg ben, om mij rouwt.
Leef van mijn passie, maar – O God – laat me vrij!

Speel met mijn borsten als ik je erom vraag
En weet wanneer je me met rust moet laten.
Praat over mij alsof ik ook jou draag
En hang aan mijn lippen als ik wil praten.

Als ik niet meer wil leven, hou me dan vast en niet tegen
Begrijp waarom en zeg dat je bij me blijft.
Al blijf ik eeuwig huilen, blijf dan eeuwig mijn tranen wegvegen
Ook al weet je dat de liefde langzaam wegdrijft.

Wanneer ik lach met een ander, laat je dan van je slechtste kant zien
Zeg dat je nooit zonder mij kunt zijn.
Geloof me, als ik zeg dat ik je niet verdien
Maar spreek me tegen, ondanks alle pijn.

(c) Poetry Witch

Droomhuis

Mijn thuis
Mijn droomhuis
Ik aanbad je
En ik had je
Voor heel even
Kun je me vergeven
dat ik je nu al verlaat?

(c) Poetry Witch

Oprecht

Dagenlang een glimlach op mijn gezicht
die niet weg te krijgen is
Alsof de schaduw die mij achtervolgde eindelijk is verlicht
en er nu niets meer is wat ik nog mis

Wat een rust nu hier, in mijn hoofd
wat ik ook doe of nog moet gaan doen
De pijn van hiervoor lijkt verdoofd
Genezen eerder. Al dacht ik dat ook, toen

Maar dit gevoel is echt. En valt niet uit te leggen
Die rust, die kalmte – Is dit ‘zen’?
Voor het eerst in mijn leven kan ik zeggen
dat ik oprecht gelukkig ben

(c) Poetry Witch

Ontwaken

De wekker gaat. Ik open mijn ogen en sluit ze dan weer vlug.
Terwijl ik nog moet besluiten of ik ontwaakt ben, voel ik dat jij al even op me ligt te wachten
Ik kreun zachtjes. Vrijwel meteen voel ik een reactie in mijn onderrug
Hoe weet je waar ik net over droomde, delen wij soms één gedachte?

Je komt nog dichterbij en drukt je tegen me aan. Terwijl ik mijn ogen gesloten houd
Streel je met je vingertoppen over mijn geplooide huid
Beweeg je je hand tussen mijn benen en weer terug. Plaag me. Ja, doe maar stout.
Je glijdt langzaam bij me naar binnen en – je kent me – ik schreeuw het uit.

Om er zeker van te zijn dat je niet zult stoppen, klem ik armen en benen om je heen.
“Ja schat, O ja”, roep ik en jij stemt er al even stellig mee in.
Ik voel je mannelijkheid in me kloppen en dan een tinteling, van top tot teen.
Tien minuten later slaap jij. En ik ontwaak met nieuwe zin.

(c) Poetry Witch

Buddy

You were always the one to comfort me
Now I don’t have anywhere to go
Why did you have to be the one to help me see?
To teach me what I now know

I miss my buddy, I miss my friend
But that’s the price I have to pay
For a lesson learned, another end
A love so great – still, I couldn’t stay

(c) Poetry Witch